Ik heb niet zoveel met Kerstmis…

Ik heb niet zoveel met Kerstmis. En toch is het iets speciaals in de wereld, ook in de zorg. Ik kan me nog goed uit mijn leerlingentijd herinneren hoe op de afdeling het Kerstontbijt samen met patiënten werd genuttigd. Het koor, samengesteld uit zusters, broeders en vrijwilligers stond in de grote hal, zong hun Kerstrepertoire. Buiten was het nog donker, de kaarsjes branden in de kandelaars en het rook naar dennenbomen. Het was meestal rustig op de afdeling, want de meeste patiënten werden ontslagen voor de feestdagen. Uitgezonderd dan de enkeling die thuis niemand had, en soms door de arts werd opgenomen: dat noemden we dan ‘sociale indicatie’.

En juist in deze periode, waarin je toch wat nostalgisch bent, denk ik terug aan al die mensen die ik in de loop der jaren in de thuiszorg ben tegengekomen.

Zou ze nog leven, de nu bijna 100-jarige mevrouw? Twee jaar geleden moest ik haar vertellen dat we niks voor haar man konden doen, maar dat hij voor onderzoek naar het ziekenhuis moest omdat zijn blaasbloeding niet tot stilstand kwam? ‘We zijn al meer dan 70 jaar samen, en ik wil nog geen afscheid nemen!’ snikte ze.

Hoe zou het gaan met de vader en moeder van het 19-jarige meisje die – na “een moedig gedragen lijden en lang sterfbed” – toch juist rond deze dagen afscheid moesten nemen van hun dochter?

Je weet van heel veel families dat zij deze dagen iemand missen. Soms heel vers, soms een verlies dat al wat langer geleden heeft plaatsgevonden. Maar missen, dat doe je zeker. Ook ik  denk daar aan. In onze huiskamer staan 3 foto’s naast elkaar: van de vader van mijn Marion, en van mijn vader en moeder, die respectievelijk in 2000, 1986 en 2014 zijn overleden.

Juist op een dag als 25 december mis je die personen, die belangrijk zijn geweest voor je. Waar ga je heen met de Kerstdagen? Nu voor het eerst geen rekening meer hoeven te houden met je moeder. Een stoel minder aan tafel. Niet meer naar de Kerstviering in het verpleeghuis.

Nee, ik heb niet zoveel met Kerstmis. Het maakt me melancholisch. Het maakt me ook verdrietig als ik denk aan al die mensen, die iemand missen, en nu eenzaam de dagen doorbrengen.

Ik zou best wel wat met Kerstmis willen hebben hoor! Want als die saamhorigheid die onmiskenbaar verbonden is aan die dag, nou eens wat langer dan twee dagen zou kunnen blijven voortbestaan… En een mooi lied van Jim Croce komt naar boven: Time in a bottle. Als we nou eens op die manier ook de geest van Kerstmis konden vast houden, ja: dan zou ik heel wat met Kerstmis hebben!

 

Voorzichtig met vuurwerk en een heel mooi 2019!