Veilig?!?

“Bij nacht en ontij rijden wij over ’s-lands wegen om zorg te brengen bij mensen die het nodig hebben”. Inderdaad, ons team is 24 uur per dag, 7 dagen in de week bereikbaar om zorg te bieden. Als ik dat bij cliënten die in zorg komen vertel, dan zijn ze daar natuurlijk tevreden over. Het is al heel wat als je met een infuus of met een pijnbestrijdingspompje thuis bent, en dan helpt het te weten, dat je op elk moment van de dag of nacht kunt bellen. Vorige week vertelde ik het verhaal bij een nieuwe cliënt en die had een reactie die ik niet vaak hoor. “Goh, is dat wel veilig voor jullie? Als man ben je natuurlijk niet zo bang, maar ik kan me zo voorstellen dat het voor de zusters enger is om ’s-nachts overal te moeten komen. Je hoort tegenwoordig zoveel rare dingen!” Eigenlijk denk ik daar niet zo over na, als ik om 04.00 uur in de morgen het portiek inloop van een flat in een als sociaal zwakker bekend staande wijk in loop. Net zo goed als ik daar niet over nadenk als ik rond hetzelfde tijdstip in een villawijk zorg moet verlenen. In de jaren dat ik in de thuiszorg werk heb ik eenmaal iets meegemaakt waarvan ik achteraf dacht: “Da’s goed afgelopen!” Rond negen uur ’s-avonds kwamen plots vanuit een brandgang ergens in den Bosch twee mannen op een draf op me afgelopen. Ze stopten en een vroeg of ik 10 euro had voor hem voor de trein. Mijn antwoord: “Ik werk bij de thuiszorg, ik heb geen geld!” was voor hen voldoende om weer door te lopen, maar niet eerder dan nadat een van hen mij een dreigende blik had toegeworpen en de opmerking maakte: “Je belazert de boel toch niet, hè?” De dubbele bodem in mijn reactie is mij pas veel later duidelijk geworden, maar op dat moment was het wel afdoende. Van mijn collega’s hoor ik zelden iets over een situatie die zij als onveilig beschouwen. Soms loopt iemand met hen mee naar de auto als er zich hangjongeren in een portiek ophouden, maar daar blijft het dan ook bij. #Vivent